By Lips&Heels 
Nagrada „Lazar Trifunović“ za 2025. godinu dodeljuje se Danici Đorđević Janković za tekst „Residual Aesthetics: Rethinking Zoran Todorović’s Warmth against the Benchmark of the Anthropocene” (“Rezidualna estetika: preispitavanje umetničkog projekta Toplina Zorana Todorovića u odnosu na referentni okvir antropocena”), koji je objavljen u 37. broju časopisa AM Journal of Art and Media Studies Fakulteta za medije i komunikacije (Issue No. 37, September 2025 – Main Topic: Marginalization of Art: A Permanent, Complex, and Ongoing Process, ur. dr Maja Stanković i dr Jovan Čekić).
Ovu odluku doneo je žiri u sastavu: Sofija Milenković, istoričarka umetnosti i saradnica u nastavi Odeljenja istorije umetnosti Filozofskog fakulteta u Beogradu, Nebojša Milenković, istoričar umetnosti, kustos, muzejski savetnik u Muzeju savremene umetnosti Vojvodine i pisac, i Miroslav Karić, kustos Muzeja savremene umetnosti u Beogradu.
Nagrada će biti uručena u sredu, 14. januara, u 12 časova, u Galeriji Artget Kulturnog centra Beograda.
Žiri je istakao da se u ovogodišnjoj produkciji tekst Danice Đorđević Janković izdvojio analitičnim i sistematičnim pristupom, temeljito postavljenim teorijskim okvirom i njegovom doslednom primenom u razmatranju dela Zorana Todorovića, ubedljivom argumentacijom, visokim nivoom jezičke artikulacije, kao i aktuelnošću koncepata i pitanja koje analizira. Uzimajući Todorovićev rad Toplina kao uzoran za studiju slučaja, autorka repozicionira njegovu interpretaciju sa, do sada preovlađujuće, biopolitičke perspektive tumačenja, na perspektivu koja uzima u obzir fenomene posthumane krize subjekta, ekološke katastrofe i kognitivnog rada. Polazeći od kose kao osnovnog materijala od kog je nastao rad Toplina, autorka je sagledava kao nosioca širokog spektra značenja koja često destabilizuju granice između pojmova poput humanog i ne-humanog, nosioca života i beživotne forme, biološkog i simboličnog i onoga što je otpad, ostatak i višak, dok je razmatra i kao materijal koji se primenjuje u primerima savremene umetnosti koji zbog njegovih svojstava mogu da se označe pojmom rezidualne estetike.
Oslanjajući se na teoretičarke i teoretičare poput Rozi Brajdoti, Džudit Batler, Franka Bifa Berardija, Ašila Mbemba, Julije Kristeve i drugih, Danica Đorđević Janković, na primeru rada Zorana Todorovića, ispituje potencijal umetnosti rezidualne estetike da materijalizacijom zazornog, artikulacijom pozicije graničnosti i međuprostora, kao i aktiviranjem slojevitih značenja materijala od kog je sastavljena, razmatra problem antropocentrizma sa tačke gledišta decentriranja humanog, zatim pitanja asimetrije i hijerarhizacije između formi materije, rada i života koje se smatraju vrednim i dostojnim vidljivosti i žaljenja i onih koji se u tom smislu obezvređuju, kao i nepravednosti i nedoslednosti sistema koji ih određuju kao takve. Tekst Danice Đorđević Janković, u tom pogledu, primer je kritičkog razmatranja novih koncepata koji doprinose razumevanju fenomena savremene umetnosti, proširivanja ili otvaranja dodatnih polja njihovog čitanja, kao i ukazivanja na potencijale savremene umetnosti da kritički preispituje neke od ključnih aspekata i pojava koje određuju doba u kom živimo.
Žiri koristi priliku da se zahvali svim koleginicama i kolegama koji su se prijavili na konkurs i na taj način, još jednom, potvrdili relevantnost Nagrade – posebno u godini koja je bila izuzetno teška, puna izazova, suočavanja sa brojnim kriznim trenucima i nastavkom degradirajućeg odnosa države prema kulturi i umetnosti. Nagrada „Lazar Trifunović”, uz sva prateća i otvorena pitanja, ostaje važan činilac za negovanje kritičke misli i istraživačkog duha u vrednovanju savremenih i istorijskih dostignuća u polju vizuelne umetnosti naspram ambijenta u kom dominiraju instant konzumiranje sadržaja, hiperprodukcija, projektna logika, kao i sužavanje prostora za neophodne odmake i dugotrajnije i zahtevnije procese refleksije i analize.